Το δοκίμιο Η Πέμπτη Εξουσία
βάζει στο στόχαστρό του τη διαφήμιση ως μηχανισμό της αγοράς, ιδεολογία κι επάγγελμα.
Χωρίζεται σε δύο μέρη: στο πρώτο επιχειρείται μια κριτική του περιεχομένου της διαφήμισης.
Ο συγγραφέας ξεκινά υιοθετώντας την επιχειρηματολογία των διαφημιστών
και γράφει μια απολογία υπέρ της διαφήμισης.
Στη συνέχεια αφιερώνει τα κεφάλαιά του στα παιδιά, τους νέους και τις γυναίκες,
θεωρώντας πολλά απ’ τα σύγχρονα διαφημιστικά μηνύματα απαράδεκτα.
Το πρώτο μέρος ολοκληρώνεται με δύο κεφάλαια που αναλύουν το κοινωνικό
κι οικονομικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η διαφήμιση.
Στο δεύτερο μέρος, αναλύονται οι μηχανισμοί επιβολής της διαφήμισης ως εξουσίας.
Εδώ διατυπώνεται με σαφήνεια η άποψη του συγγραφέα ότι η διαφήμιση είναι η Πέμπτη Εξουσία.
Στο Δυτικό κόσμο, η Τέταρτη εξουσία, ο Τύπος έχει εδώ και καιρό αλωθεί απ’ τη διαφήμιση.
Υπαγορεύοντας το περιεχόμενο των ΜΜΕ, η διαφήμιση καθίσταται υπερεξουσία.
Οι διαφημιστές υποστηρίζουν ότι η αυτορύθμιση θα θεραπεύσει όλες τις παθογένειες,
κάτι που σύμφωνα με το συγγραφέα, δε λειτουργεί.
Η διαφήμιση είναι ένα μέσο επιβολής της κυρίαρχης ιδεολογίας
και γι’ αυτό δε δέχεται κάποια εκ βάθρον αμφισβήτησή της.
Ο συγγραφέας προτείνει δυο ριζοσπαστικές λύσεις,
για την Ελλάδα τουλάχιστον: κατάργηση της υπαίθριας διαφήμισης
και θέσπιση ελεγκτικών συμβουλίων που θα απαρτίζονται σε μεγάλο βαθμό από πολίτες.

Διαβάστε κριτική για το βιβλίο εδώ.





Creative Commons License